بهار ِآرزو ...

آن نفسی که باخودی ، همچو خزان فسرده ای

وان نفسی که بیخودی ، دی چو بـهار آیدت

نوشته شده توسط بهار ِآرزو در چهارشنبه 29 فروردین1386 ساعت 10:27 موضوع | لينک ثابت

من مسلمانم ...

"حجر الاسود " من روشنی باغچه است

عکسها: مسجد امام حسن ، کیش

دل نوشت :

باریکه راه عاشقی تا میعادگاه ۵ شهید گمنام مسجد امام حسن ...

بوی اطلسی و صدای گنجشکک های عاشق ...

می شود میان ستونهای ایمان و نخل های گوشه کنار مسجد تا فضای دلدادگی پرواز کرد ...

دلم می خواهد با صدای آرام باران و الله اکبر سر ظهرش سکوت این فضا را بشکنم و بلند فریاد بزنم من هم مسلمانم ؟

دل نوشت :

دیروز ( ۲۶/۱/۸۶) رفتیم فیلم اخراجیها ...

شهید یعنی کی ؟

نوشته شده توسط بهار ِآرزو در پنجشنبه 23 فروردین1386 ساعت 22:0 موضوع | لينک ثابت

واژه های بودن ...

پشت كاجستان ، برف.
برف، يك دسته كلاغ.
جاده يعني غربت.
باد، آواز، مسافر، و كمي ميل به خواب.
شاخ پيچك و رسيدن، و حياط.

من ، و دلتنگ، و اين شيشه خيس.
مي نويسم، و فضا.
مي نويسم ، و دو ديوار ، و چندين گنجشك.

يك نفر دلتنگ است.
يك نفر مي بافد.
يك نفر مي شمرد.
يك نفر مي خواند.

زندگي يعني : يك سار پريد.
از چه دلتنگ شدي ؟
دلخوشي ها كم نيست : مثلا اين خورشيد،
كودك پس فردا،
كفتر آن هفته.

يك نفر ديشب مرد
و هنوز ، نان گندم خوب است.
و هنوز ، آب مي ريزد پايين ، اسب ها مي نوشند.

قطره ها در جريان،
برف بر دوش سكوت
و زمان روي ستون فقرات گل ياس.

امید

عشق

جوانه

دل نوشت :

بقیشو شما بگید !

نوشته شده توسط بهار ِآرزو در سه شنبه 21 فروردین1386 ساعت 9:23 موضوع | لينک ثابت

از من که زمینیم به تو که آسمونی شدی ...

بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

(1) الرَّحْمَنُ (2)عَلَّمَ الْقُرْآنَ (3) خَلَقَ الْإِنسَانَ (4) عَلَّمَهُ الْبَيَانَ (5) الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ بِحُسْبَانٍ (6) وَالنَّجْمُ وَالشَّجَرُ يَسْجُدَانِ (7) وَالسَّمَاءَ رَفَعَهَا وَوَضَعَ الْمِيزَانَ (8) أَلَّا تَطْغَوْا فِى الْمِيزَانِ (9) وَأَقِيمُوا الْوَزْنَ بِالْقِسْطِ وَلَا تُخْسِرُوا الْمِيزَانَ (10) وَالْأَرْضَ وَضَعَهَا لِلْأَنَامِ (11) فِيهَا فَاكِهَةٌ وَالنَّخْلُ ذَاتُ الْأَكْمَامِ (12) وَالْحَبُّ ذُو الْعَصْفِ وَالرَّيْحَانُ (13) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (14) خَلَقَ الْإِنسَانَ مِن صَلْصَالٍ كَالْفَخَّارِ (15) وَخَلَقَ الْجَانَّ مِن مَّارِجٍ مِّن نَّارٍ (16) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (17) رَبُّ الْمَشْرِقَيْنِ وَرَبُّ الْمَغْرِبَيْنِ (18) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (19) مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيَانِ (20) بَيْنَهُمَا بَرْزَخٌ لَّا يَبْغِيَانِ (21) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (22) يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَالْمَرْجَانُ (23) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (24) وَلَهُ الْجَوَارِ الْمُنشَآتُ فِى الْبَحْرِ كَالْأَعْلَامِ (25) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (26) كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍ (27) وَيَبْقَى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ (28) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (29) يَسْأَلُهُ مَن فِى السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِى شَأْنٍ (30) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (31) سَنَفْرُغُ لَكُمْ أَيُّهَا الثَّقَلَانِ (32) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (33) يَا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَالْإِنسِ إِنِ اسْتَطَعْتُمْ أَن تَنفُذُوا مِنْ أَقْطَارِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ فَانفُذُوا لَا تَنفُذُونَ إِلَّا بِسُلْطَانٍ (34) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (35) يُرْسَلُ عَلَيْكُمَا شُوَاظٌ مِّن نَّارٍ وَنُحَاسٌ فَلَا تَنتَصِرَانِ (36) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (37) فَإِذَا انشَقَّتِ السَّمَاءُ فَكَانَتْ وَرْدَةً كَالدِّهَانِ (38) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (39) فَيَوْمَئِذٍ لَّا يُسْأَلُ عَن ذَنبِهِ إِنسٌ وَلَا جَانٌّ (40) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (41) يُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسِيمَاهُمْ فَيُؤْخَذُ بِالنَّوَاصِى وَالْأَقْدَامِ (42) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (43) هَذِهِ جَهَنَّمُ الَّتِى يُكَذِّبُ بِهَا الْمُجْرِمُونَ (44) يَطُوفُونَ بَيْنَهَا وَبَيْنَ حَمِيمٍ آنٍ (45) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (46) وَلِمَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ جَنَّتَانِ (47) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (48) ذَوَاتَا أَفْنَانٍ (49) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (50) فِيهِمَا عَيْنَانِ تَجْرِيَانِ (51) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (52) فِيهِمَا مِن كُلِّ فَاكِهَةٍ زَوْجَانِ (53) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (54) مُتَّكِئِينَ عَلَى فُرُشٍ بَطَائِنُهَا مِنْ إِسْتَبْرَقٍ وَجَنَى الْجَنَّتَيْنِ دَانٍ (55) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (56) فِيهِنَّ قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنسٌ قَبْلَهُمْ وَلَا جَانٌّ (57) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (58) كَأَنَّهُنَّ الْيَاقُوتُ وَالْمَرْجَانُ (59) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (60) هَلْ جَزَاءُ الْإِحْسَانِ إِلَّا الْإِحْسَانُ (61) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (62) وَمِن دُونِهِمَا جَنَّتَانِ (63) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (64) مُدْهَامَّتَانِ (65) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (66) فِيهِمَا عَيْنَانِ نَضَّاخَتَانِ (67) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (68) فِيهِمَا فَاكِهَةٌ وَنَخْلٌ وَرُمَّانٌ (69) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (70) فِيهِنَّ خَيْرَاتٌ حِسَانٌ (71) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (72) حُورٌ مَّقْصُورَاتٌ فِى الْخِيَامِ (73) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (74) لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنسٌ قَبْلَهُمْ وَلَا جَانٌّ (75) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (76) مُتَّكِئِينَ عَلَى رَفْرَفٍ خُضْرٍ وَعَبْقَرِيٍّ حِسَانٍ (77) فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ (78) تَبَارَكَ اسْمُ رَبِّكَ ذِى الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ (79)

من در اين تاريكي
فكر يك بره روشن هستم
كه بيايد علف خستگي‌ام را بچرد.

من در اين تاريكي
امتداد تر بازوهايم را
زير باراني مي‌بينم
كه دعاهاي نخستين بشر را تر كرد.

من در اين تاريكي
درگشودم به چمن‌هاي قديم،
به طلايي‌هايي، كه به ديوار اساطير تماشا كرديم.

من در اين تاريكي
ريشه‌ها را ديدم
و براي بته نورس مرگ، آب را معني كردم.

و براي بته نورس مرگ، آب را معني كردم